بعض اشخاص كه بايد امر به معروف و نهى از منكر شوند ، جز با كمك و همكارى افراد و هم‌صدا شدن جمعيت بسيار ، موفقيت حاصل نمىشود ، لذا حضرت موسى عليه السلام وقتى مأمور به دعوت فرعون گرديد از خدا درخواست نمود كه برادرش را در كار رسالت و پيغمبرى با او شريك سازد و خداوند درخواست او را پذيرفت و به خطاب ( قَدْ اوتيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى ) « 1 » مشرفش ساخت . و همچنين حضرت عيسى عليه السلام براى كمك و يارى دو نفرى كه براى تبليغ به انطاكيه فرستاده بود و تكذيبشان كردند ، شخص ديگرى را روانه ساخت چنانچه در قرآن كريم مىفرمايد : ( فَعَزّزنا بِثالِثٍ ) « 2 » مخصوصاً همراهى و همكارى كسانى كه در ميان جامعه داراى شخصيت و وزن علمى و مقام و نفوذ هستند در پيشرفت مقصد مشروع آمر به معروف و ناهى از منكر دخالت بسيار دارد ؛ زيرا مرتكبين معاصى وقتى ببينند جامعه به آنها با ديده تنفّر نگاه مىكند و كار آنها را زشت و خلاف شرافت و انسانيت تشخيص مىدهد ، يا كسانى كه داراى مقامات و يا اطلاعات و معلوماتى هستند عمل او را تقبيح مىنمايند ، بيشتر راه منحرفى را كه در پيش گرفته‌اند ترك مىكنند . تاريخ پيغمبران و اولياء و رجال مصلح به ما نشان مىدهد كه هر چه

--> ( 1 ) . سوره‌ى طه ، آيه‌ى 36 ( 2 ) . سوره‌ى يس ، آيه‌ى 14 .